متن اصلی: 
بغداد – عراق - پوست و صورتهای تیرهشان، آنها را متفاوت ساخته است. اکثریت جامعه به طور معمول آنها را “برده” خطاب میکنند، بدون در نظر گرفتن این که تخصص آنها چیست و یا این که آنها چه کارهاند. اما سیاهان عراقی بر این باورند که انتخاب باراک اوباما در کاخ سفید، میتواند نقطهی عطفی نه فقط برای ایالات متحدهی آمریکا، بلکه برای کشوری مانند عراق نیز باشد.
جلال تیاب، رهبر “جنبش عراقیهای آزاد”، که تبلیغات انتخاباتی باراک اوباما را لحظه به لحظه دنبال کرده است، آن را “الهام بخش” میخواند. تیاب که تباری آفریقایی دارد، علاقهی خاصی به اوباما نشان میدهد.
او به خاطر میآورد که در زمان انتخابات آمریکا به اعضای جنبش میگفت: “اگر خدا بخواهد، اوباما پیروز خواهد شد… و اگر او پیروز شود، این یک پیروزی بزرگ برای تمامی سیاه پوستان در تمام دنیا خواهد بود.” تیاب همچنین میگوید: “ما میخواهیم او را سرمشق خود قرار دهیم…حتی پیرزنها در اینجا برای پیروزی او دعا میکردند.”
وقتی که خبر پیروزی باراک اوباما در انتخابات منتشر شد، آفتاب در بصره به تازگی در حال طلوع کردن بود، اما با این وجود، تیاب همان موقع با خوشحالی به یکی از اعضای جنبش زنگ زد و این خبر را به او داد. تیاب همچنین میگوید: “این لحظهای بود که هیچگاه فراموش نخواهم کرد…امروز ما مردم سیاه پوست عراق، احساس نزدیکی بیشتری با آمریکاییها میکنیم، چرا که اوباما یکی از ماست.”
سازمان تیاب تخمین می زند که حدود دو میلیون سیاهپوست در عراق وجود دارد، این در حالی است که عراق 28 میلیون نفر جمعیت دارد. تاریخچهی سیاهان در عراق به هزار سال پیش برمی گردد، زمانی که آفریقاییها به عنوان برده و برای کار کردن و ساختن بصره، به عراق آورده شدند. هنوز که هنوز است بسیاری از عراقیها آنها را “عبد” میخوانند، واژهای که به عربی معنای “برده” میدهد. تیاب هنگام بر زبان آوردن این کلمه، قیافهای به خود میگیرد که نشان از تنفر بیش از حد او از این واژه دارد. تیاب میگوید: “این کلمه تحقیر کننده است… ما از دولت میخواهیم که استفاده از این کلمه را ممنوع کند.” بسیاری از سفیدپوستان عراقی میگویند، قصد این کلمه توهین نیست، اما تیاب میگوید: “آنها نمیدانند که این کلمه تا چه حد آزاردهنده است…من هرگز دوست ندارم پسرم شنیدن این کلمه را تجربه کند.”
تیاب همچنین خواهان آن است که سیاهان دسترسی به شغلهای خوب داشته باشند، چیزی که هماکنون در دسترس آنها نیست. در بصره، بسیاری از سیاه پوستان شغلهایی تحقیر کننده دارند. هیچ کس نمیتواند به موردی مشخص از تبعیض نژادی رسمی در عراق اشاره کند، اما واقعیت آن است که هیچ سیاه پوستی در پارلمان عراق وجود ندارد. جنبش عراقیهای آزاد دو سال پیش بنیان گذاری شد. این جنبش در 31 ژانویهی 2009 اولین لیست کاندیداهای سیاه پوست عراق را ارائه خواهد کرد که امری بی سابقه به شمار میرود.
تیاب مهمترین خواستههای جنبش عراقی های آزاد را چنین بیان میکند: “مهمترین امر برای ما آن است که دولت، سیاهان را به عنوان یک اقلیت رسمی در عراق به رسمیت بشناسد… این مسئله خیلی مهم است، چرا که قدرت در عراق به صورت قومی، مذهبی و حتی قبیلهای تقسیم شده است. جنبش، همچین خواهان قوانینی است که با تبعیض نژادی مقابله کند.”
تیاب همچنین جملهی مشهور باراک اوباما را نقل قول میکند که میگوید:
The Change We Can Believe In”” و میگوید: “زمان تغییر فرا رسیده است. امروز تغییری در سیاست بین المللی دیده میشود…اوباما مسابقه را برد، در حالی که تا همین چند مدت پیش، سیاهان در آن کشور در حاشیه بودند…این اتفاق تمامی مرزها را از میان برداشته است.”
فرزاد
امیر
حامد
مهمان
